Droom: chauffeur op een ambulance

 Alleen thuis zitten is niets voor Marja Ras-ten Napel (36). Die tijd dreigde wel voor haar aan te breken, toen de jongste zes jaar werd en alle dagen naar school ging. Anderhalf jaar geleden, tijdens een oefening van de Urker FRS in het zwembad, wist de moeder van vijf kinderen het: 'dat wil ik ook!' En dus is ze in haar vrije tijd voor dat doel in de weer.

Vorige week stond Marja bij de balie van het gemeentehuis. Best wel een beetje groos, want ze kwam haar zware rijbewijs ophalen. In één keer gehaald en als één van de weinige Urker vrouwen in het bezit van dit rijbewijs. Marja: ,,Het was pittig. Er kwam bijvoorbeeld ook veel techniek bij kijken, maar ik had nog nooit een vrachtwagen van binnen gezien. Laat staan dat ik wist wat zich onder de motorkap bevindt. Maar ik heb een duidelijk doel voor ogen: ik wil chauffeur worden op een ambulance. En daarvoor móest ik deze papieren halen.” Ondertussen heeft ze de eerste sollicitatiebrieven de deur uit. Haar droom: een baan bij de GGD Flevoland.

Voorlopig is Marja nog vrijwilliger bij de FRS. Het is haar lust en haar leven. Toen ze de vrijwilligers in het zwembad bezig zag, was het alsof het kwartje voor haar viel. Anderen hadden nog wel vragen, want Marja had geen enkele ervaring op het gebied van hulpverlening. Er was zelfs nog geen EHBO-diploma. Sterker nog: ,,Ik wist niet eens of ik wel tegen bloed kon.” Het EHBO-diploma was snel binnen en daarna volgden andere cursussen. Protocollen moest ze uit haar hoofd leren. Niet altijd even makkelijk voor iemand zonder diploma's ('ik koos op mijn vijftiende voor een baan in de vis'), maar ze slaagde voor elk onderdeel. ,,Ik genoot er van en voelde dat dit precies bij mij paste. Dit was exact wat ik wilde.”

Diensten
Marja heeft er ondertussen al heel wat diensten met de FRS opzitten. Twee weken geleden nog was ze betrokken bij een reanimatie. ,,Die man heeft het gered. En dan denk ik: 'ik had ook thuis kunnen zitten, wachtend op de thuiskomst van de kinderen'. Dan ben ik toch blij dat ik deze weg ingeslagen ben. Het geeft me veel voldoening. Mijn man Hessel en de kinderen staan er volledig achter en moedigen me aan. 'Dit kun je, moe', zeggen ze dan.”

Bron: Opurk.nl